آفتاب را دوست دارم 

به خاطر پیراهنت روی طناب رخت

باران را

اگر می بارد بر چتر آبی تو

و چون تو نماز خوانده ای،

خدا پرست شده ام...
.
.

سلام دوستاي عزيزم

امشب اومدم كه برم...

امشب آخرين باريه كه اينجا دردودل ميكنم

از اين به بعد ميخوام سكوت كنم...

خدا حافظ

.........................!!!

برای دل خودم می نویسم ...

برای دلتنگی هایم

برای دغدغه های خودم

برای شانه ای که تکیه گاهم نیست !

برای دلی که دلتنگم نیست ...

برای دستی که نوازشگر زخم هایم نیست ...

برای خودم می نویسم !

بمیرم برای خودم که اینقدر تنهاست !.!.!.!

اين روزها برايم روزهاي

سکوت است
مثل مرده اي فقط نگاه مي کنم به ادمها
گاهي دلم براي خنده تنگ مي شود
و خاطرات را مرور مي کنم
بگذريم ..
من انقدر گفتني دارم که در چند خط جا نمي شود
زندگي گاهي عجيب جاي خالي ادمها را به رخ مي کشد

از این تکرار ساعتها
از این بیهوده بودنها
از این بی تاب ماندنها
از این تردیدها
نیرنگها
شکها
خیانتها
از این رنگین کمان سرد آدمها
و از این مرگ باورها و رویاها
پریشانم …
دلم پرواز میخواهد !

مثل يه خواب طولاني پر از ترديد و تكرارم

يه ساز كهنه و ناكوك يه شعر بي خريدارم

نه احساسي تو چشمامه نه حرف تازه اي دام

مثل رگبار پايزم دارم بي وقفه مي بارم

خالی ام از احساس ...........!!!

(.) نقطه

ديگر  خسته شدم از اين (.) نقطه هاي تكراري...

يك ماه كه سهل است...

بايد از يك روز دو روز شروع كنم

ديگر غزلهايم براي هيچكس نيست

نه ... ؛ خاطراتم ماجراي هيچكس نيست

اين شعرهاي لعنتي بايد بدانند

ديگر كسي اينجا بجاي هيچكس نيست

بايد بگويم تا شما اين را بدانيد

اين روزها در من هواي هيچكس نيست

كر شد خيابان هاي اين شهر دروغين

در مغز من ... حالا صداي هيچكس نيست

تنهايي ام حتي رفيق نيمه را(ه) شد

دردم شبيه دردهاي هيچ كس نيست

من زل زدن را خوب ميفهمم به جاده

اين رد پا جاهاي پاي هيچكس نيست

اين روزها دل آشناي هيچكس نيست

به مرداب خیال بگوئید هرچه میخواهد منجلاب اوهام را وسعت دهد من نیلوفرم نماد صبوری و شادابی ..... هیچگاه غرق نخواهم شد

ارغوان

شاخه ی هم خون جدا مانده ی من

آسمان تو چه رنگ ست امروز ؟

آفتابی ست هوا

یا گرفته ست هنوز ؟

من درین گوشه

که از دنیا بیرون ست

آسمانی به سرم نیست

از بهاران خبرم نیست

آنچه میبینم

دیوار است

آه

این سخت سیاه

آنچنان نزدیک ست

که چو بر می کشم از سینه نفس

نفسم را بر می گرداند

ره چنان بسته

که پرواز نگه

در همین یک قدمی می ماند

کور سویی ز چراغی رنجور

قصه پرداز شب ظلمانی ست

نفسم میگیرد

که هوا هم اینجا زندانی ست

هر چه با من اینجا ست

رنگ رخ باخته است

آفتابی هرگز

گوشه ی چشمی هم

بر فراموشی این دخمه نیانداخته است

اندرین گوشه ی خاموش فراموش شده

کز دم سردش هر شمعی خاموش شده

یاد رنگینی در خاطر من

گریه می انگیزد

ارغوانم آنجاست

ارغوانم تنهاست

ارغوانم دارد می گرید

چون دل من که چنین خون آلود

هر دم از دیده فرو میریزد

ارغوان

این چه رازیست که هر بار بهار

با عزای دل ما می آید ؟

که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است ؟

اینچنین بر جگر سوختگان

داغ بر داغ می افزاید

ارغوان پنجه ی خونین زمین

دامن صبح بگیر

وز سواران خرامنده ی خورشید بپرس

کی برین دره غم می گذرند ؟

ارغوان

خوشه ی خون

بامدادان که کبوترها

بر لب پنجره ی باز سحر

غلغله می آغازند

جان گلرنگ مرا

بر سر دست بگیر

به تماشا گه پرواز ببر

آه بشتاب

که هم پروازان

نگران غم هم پروازند

ارغوان

بیرق گلگون بهار

تو بر افراشته باش

شعر خون بار منی

یاد رنگین رفیقانم را

بر زبان داشته باش

تو بخوان نغمه نا خوانده ی من

ارغوان

شاخه ی هم خون جدا مانده من ......

(هوشنگ ابتهاج)

دیگه تو رو ندارم تورو ازم گرفتن

برو ای آخرین همدم

منم درگیر تشویشم

برو که دستای پاکت رو

تو دستام نمیبینم

بذار باور کنم رفتی

سر راه تو بنشینم

یه احساسی به من میگه

که عشقم رو نمیبینم.....

اگر دروغ رنگ داشت ؛ هر روز شاید ؛ ده ها رنگین کمان در دهان ما نطفه می بست و بیرنگی کمیاب ترین چیزها بود
********************************
اگر شکستن قلب و غرور صدا داشت؛عاشقان سکوت شب را ویران میکردند.
********************************
اگر گناه وزن داشت ؛ هیچ کس را توان ان نبود که قدمی بردارد ؛ تو از کوله بار سنگین خویش ناله میکردی ...و من شاید ؛ کمر شکسته ترین بودم
********************************
اگر غرور نبود ؛ چشمهایمان به جای لبهایمان سخن نمیگفتند ؛ و ما کلام محبت را در میان نگاههای گهگاهمان جستجو نمیکردیم
********************************
اگر دیوار نبود ؛ نزدیک تر بودیم ؛ با اولین خمیازه به خواب میرفتیم و هر عادت مکرر را در میان ۲۴ زندان حبس نمیکردیم
********************************
اگر خواب حقیقت داشت ؛ همیشه خواب بودیم هیچ رنجی بدون گنج نبود ... ولی گنج ها شاید بدون رنج بودند
********************************
اگر همه ثروت داشتند ؛ دل ها سکه ها را بیش از خدا نمیبرستیدند و یکنفر در کنار خیابان خواب گندم نمیدید ؛ تا دیگران از سر جوانمردی ؛بی ارزش ترین سکه هاشان را نثار او کنند اما بی گمان صفا و سادگی میمرد .... اگر همه ثروت داشتند
********************************
اگر مرگ نبود ؛ همه کافر بودند ؛ و زندگی بی ارزشترین کالا یود ترس نبود ؛ زیبایی نبود ؛ و خوبی هم شاید
********************************
اگر عشق نبود ؛ به کدامین بهانه میگریستیم و میخندیدیم؟ کدام لحظه ی نایاب را اندیشه میکردیم؟ و چگونه عبور روزهای تلخ را تاب میاوردیم؟ اری بی گمان پیش از اینها مرده بودیم .... اگر عشق نبود
********************************
اگر کینه نبود؛قلبها تمامی حجم خود را در اختیار عشق میگذاشتند
********************************
اگر براستی خواستن توانستن بود ؛ محال نبود وصال و عاشقان که همیشه خواهانند؛همیشه میتوانستند تنها نباشند.
********************************
اگر خداوند ؛ یک روز ارزوی انسان را براورده میکرد من بی گمان دوباره دیدن تو را ارزو میکردم و تو نیز هرگز ندیدن مرا انگاه نمیدانم براستی خداوند کدامیک را می پذیرفت